Nov 20, 2017 Last Updated 7:52 AM, Mar 23, 2558

การออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกเซรามิกส์ที่มีเอกลักษณ์สำหรับ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์

หมวด: งานวิจัย
ฮิต: 552 times

ชื่อโครงการ          การออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกเซรามิกส์ที่มีเอกลักษณ์สำหรับ  มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์

ชื่อผู้วิจัย                นายวัชระ   วชิภัทรกุล

สาขาวิชาเทคโนโลยีเซรามิกส์ 

คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม    มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์     

บทคัดย่อ

              การศึกษาการออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกเซรามิกส์ที่มีเอกลักษณ์สำหรับ   มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์   ครั้งนี้  เป็นการศึกษาวิจัยเพื่อค้นหาอัตลักษณ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์  ในมิติต่าง ๆ เพื่อนำมาใช้เป็นข้อมูลในการออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกเซรามิกส์  สำหรับมอบให้ผู้หลักผู้ใหญ่ในงาน   วิทยากร   หรือผู้เข้าร่วมกิจกรรมต่าง  ๆ  ของมหาวิทยาลัย

             จากการศึกษาข้อมูลในมิติต่าง ๆ ที่สามารถนำมาใช้เป็นอัตลักษณ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฎบุรีรัมย์  ได้สรุปแนวความคิดให้เป็นการนำสัญลักษณ์ที่โดดเด่นของมหาวิทยาลัยมาเป็นแนวทางในออกแบบ   ผู้วิจัยสามารถกำหนดแนวความคิดหลักในการออกแบบแบ่งออกเป็น  ๕ แนวทางด้วยกันคือ   (๑.) การใช้ตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยเป็นแรงบันดาลใจ  (๒)  การใช้ภาพอาคารสถานที่ที่โดดเด่นภายในมหาวิทยาลัย เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบ  (๓)  การใช้ดอกไม้สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัยมาใช้เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบ  (๔)  การใช้รากวัฒนธรรมพื้นถิ่นเช่น  เครื่องเคลือบบุรีรัมย์  ลวดลายผ้าไหม  ปราสาทเขาพนมรุ้ง ฯลฯ  มาใช้เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบ  และ(๕)  การใช้หลักการออกแบบสมัยใหม่โดยใช้ลักษณะของความเป็นเซรามิกส์ร่วมสมัยเป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบ

                จากการออกแบบผลงานทั้ง  ๕  แนวคิด ออกแบบและทดลองผลิต  มีความหลากหลายในเรื่องของรูปร่าง  รูปทรง ซึ่งสามารถที่จะสร้างสรรค์ผลงานเพื่อที่จะตอบสนองประโยชน์ใช้สอย   มีโครงสร้างที่แข็งแรงคงทน   ผลงานที่สร้างสรรค์ขึ้นจัดได้ว่ามีความสวยงาม  มีความละเอียดประณีตของชิ้นงานเหมาะสมที่จะใช้เป็นของที่ระลึกสำหรับมหาวิทยาลัย ฯ  ในด้านกระบวนการผลิตนั้น พบว่าผลงานในแต่ละชุดมีขั้นตอนและเทคนิคในการผลิตที่ไม่ซับซ้อนจนเกินไป  อีกทั้งยังพัฒนาผลงานขึ้นไปได้อีกระดับหนึ่ง  และคงเป็นจุดเริ่มต้นที่น่าสนใจหากมีการพัฒนางานวิจัยนี้ต่อไปอีก                                                                                                               

 

              วัชระ   วชิรภัทรกุล

                    ผู้วิจัย